Op een dag verlaat jij afrika, maar afrika verlaat jou nooit meer

Maanden van voorbereiding. De laatste weken vol spanning. Slecht slapen. Maar 2 juli was en dan eindelijk zover. We gingen naar Zambia. De tijd is zo snel gegaan. We hebben zoveel meegemaakt. De mooie dingen, en de minder mooie dingen. De aandacht van al die kindjes vonden we geweldig, wat waren ze schattig! Samen spelletjes doen, zingen, dansen. We zagen ze genieten. We hebben gezien hoe het aan deze kant van de wereld aan toe gaat. We hebben gezien en zelf meegemaakt hoe het leven hier is, het eten koken, hoe de mensen hier na school gaan. Hier is het slecht met het onderwijs gesteld. Als je dan ziet hoe wij soms zijn op school, spijbelen, grote mond opstellen huiswerk niet willen maken, terwijl hier in Zambia de kinderen juist naar school willen en dit niet altijd mogelijk is. Wij mogen blij zijn met ons onderwijs! En de gezondheidszorg, de mensen moeten soms uren lopen voordat ze pas gezondheidszorg hebben. En dat ze door familie moeten worden gewassen, en dat familie zorgt voor eten. Als je in het ziekenhuis ligt en dus geen familie hebt, is de kans op overleven erg klein. Te veel op om te noemen. Het was een super ervaring om mee te maken. En nu is het alweer voorbij, nu zitten we alweer in Nederland, alweer tussen alle luxe, waar alles zomaar kan, je hoeft nergens over na te denken, laten we toch eens even stil staan dat niet alles zomaar kan, dat niet alles zo gemakkelijk is. Maar misschien moet je dit wel eerst met je eigen ogen hebben gezien voor dat je dit kunt beseffen!!

 3 weken om nooit meer te vergeten!  Chongo & Kapatula, bedankt voor deze supertijd!

We missen jullie & Mpongwe!

Reacties (1)

Al bijna een week weer in Holland

Maanden voorbereiding. eindelijk is het dan zover, 3 weken gaan wij naar Mpongwe.
En nu zit ik alweer thuis. Wat is die tijd gevlogen zeg.
regen,zon, regen, zon.

Ik mis het volleyballen met zijn allen.
ik mis de gezelligheid bij het guesthouse.
Ik mis de kleine lieve kindjes die elke dag even bij het guesthouse kwamen spieken.
ik mis de gitaar en het samen zingen bij het vuurkorfje.

Ooit kom ik weer terug.

Chongo & kapatula we zien jullie gauw!! We missen jullie

Liefs Hanneke

Reacties (2)

Onderwijs

<!– @page { size: 8.5in 11in; margin: 0.79in } P { margin-bottom: 0.08in } –>

Onderwijs

Het onderwijs in Zambia is niet zo goed als bij ons in Nederland. In Nederland moeten kinderen verplicht naar school en in Zambia moeten kinderen soms juist werken in plaats van leren. De scholen bestaan vaak uit een paar lokalen, waar niet meer dan een paar stoelen en tafels in staan. Soms hangen er nog posters aan de muur en dat was het dan. Andere kinderen moeten ook wel op de grond zitten en hebben alleen een schoolbord. Ze hebben vaak geen boeken en schriften. Soms hebben ze een schrift waar ze alles in moeten opschrijven. Lessen worden hier nauwelijks of niet voorbereid. De leraren moeten terplekke nog gaan verzinnen, wat voor een les ze gaan geven en wat ze de kinderen willen leren. In Nederland heb je soms een week van te voren al een voorbereiding en een vast schema. De leraren opleiding duurt in Zambia niet langer dan twee jaar. Dit hebben wij ook wel gezien. Er worden vele fouten gemaakt en het wordt zo de kinderen ook fout aangeleerd. Zelf weten ze soms nauwelijks van andere dingen af zoals; wereldorientatie, aardrijkskunde, scheikunde, godsdiensten en al dat soort dingen meer, terwijl deze ook erg belangrijk zijn. In Nederland heb je soms een opleiding van 4 tot 8 jaar. Je kunt nog verder studeren. Zambia heeft ook geen aparte scholen voor kinderen die bijvoorbeeld niet goed mee kunnen komen met lessen, terwijl Nederland dit allemaal wel heeft. Ieder kind hoort naar school te gaan. Helaas is dit in andere delen van de wereld niet altijd mogelijk. Wanneer je dit allemaal ziet, hoe slecht het hier met het onderwijs gesteld is, wil je deze kinderen echt helpen en zelf nog wel voor de klas gaan staan, om ze meer te vertellen over wat deze wereld allemaal heeft en wat er allemaal is. Dat kinderen ook een goede toekomst tegemoed kunnen gaan en later ook een goede baan kunnen krijgen. Als je ziet hoe wij in Nederland soms zijn op school ; niet willen leren, niet willen luisteren, spijbelen, grote mond tegen de onderwijzer, huiswerk niet maken, terwijl hier in Zambia juist elk kind naar school wil gaan, om zich te kunnen ontwikkelen en om te kunnen gaan leren, zodat ze een goede toekomst kunnen krijgen waar ze nooit zeker van zijn. De scholen in Nederland zijn beter, maar de instelling van vele kinderen kan absoluut beter. Wij mogen juist blij zijn met ons onderwijs, dat wij kunnen leren en straks een goede baan kunnen krijgen. Kinderen in Zambia willen soms zo graag leren, terwijl dit niet mogelijk voor hen is.

Reacties (4)

Minifotoreportage 1 Mpongwe

 

 

Van de vele foto’s hebben we minifotoreportages van gemaakt. Het liefst willen we iedereen dagelijks van vele foto’s voorzien. De internetverbinding is hier helaas erg smal. In Nederland zullen we deze minifotoreportages aanvullen. De foto’s zijn kleurrijk. Erg mooi beeldmateriaal. 

image003image001image005

 image007image009cimg0723

cimg0928cimg1056cimg0960

 

 

 

 

 

Reacties (0)

Roan Nursing School And Hospital

Vandaag zijn we naar de Roan Nursing School geweest in Luanshya.We zouden om 7 uur vertrekken vanaf het guesthouse. Iedereen stond klaar maar de bus chauffeur was nergens te bekennen. Rond 8 uur konden we dan eindelijk vertrekken naar Luanshya. Daar eenmaal aangekomen gingen Liesbeth en Patrice naar binnen om de dingen te regelen. Naar ongeveer een half uur wachten kon dan de rond leiding beginnen. Waar zijn we geweest? Ze hebben ons de slaapkamers van de studenten laten zien en ook waar ze zich kunnen ontspannen. Natuurlijk hebben ze vol trots ook het nieuwe gedeelte laten zien waar ze nu aan het bouwen zijn. Dit zag er zeer mooi uit. Na de rondleiding gingen we het ziekenhuis in om op een afdeling even mee te draaien. Jorieke, Coen, Ivo en Lynn gingen naar de Cildren Ward. Dennis, Claudi en Ilona gingen naar de Male Ward. Wat hebben we hier gedaan? We kregen uitleg over allerlei medicatie en over de ziektebeelden en het verloop ervan. Ook stelden ze ons vragen hoe wij dat deden en hoe het bij ons in zijn werk ging. Na de rondleiding en de vragen zijn we in het kantoor gaan zitten en hebben we nog gepraat met de studenten die op dat moment daar aan het werk waren. Ze waren zeer benieuwd wat voor vakken wij hadden en hoe de opleiding ging. Aan het eind van de gesprekken hebben we nog telefoonnummers uitgewisselt en bij sommige ook een e-mailadres. Liesbeth en Janny zijn in de tijd dat wij op de Wards waren rond gelopen door het ziekenhuis. Ze zijn op allerlei afdelingen geweest en hebben van alles gezien. Bijvoorbeeld een elektrische pop die kon overgeven en waarbij je de bloeddruk kon meten. Dit was intressant om na de tijd te horen. Het was een mooi, groot en vooral schoon ziekenhuis. De studenten die er komen worden speciaal geselecteerd uit alle aanmeldingen die binnen komen. Gemiddeld komen er zo’n 100 aanmeldingen per dag binnen…

Reacties (0)

Een prachtige ontmoeting

Ans heeft mij allerlei kleding en kinderspeelgoed meegegeven voor Justina. Al vanaf de eerste week dat ik hier ben, heb ik rondgevraagd waar Justina zou kunnen wonen, en Mr. Kalima bleek dat te weten, daar Justina ook Member of the Board of the Foundation “Give the Children of Mpongwe a Future” (GCMF) is. Ze heeft echter de afgelopen vergaderingen niet bezocht.

Echter, dan moet er in het programma ergens even wat tijd ontstaan om te proberen haar op te zoeken. Eergister, maandag 13/07 was het zover: terugkomend van Ibenga (dat ligt aan de weg Mpongwe-Luanshya-Ndola) konden we de weg af om Justina op te zoeken. Bij de waterpomp aan de weg vragen we waar ze woont, en 1 van de jongens is bekend met haar, en stapt bij ons in de auto. Na een tocht van enkele kilometers de binnenlanden in over een weg die duidelijk niet voor voertuigen aangelegd was, kwamen we aan bij haar huis.

Hier stond ons (Mr. Kalima en mij) een allerhartelijkste ontvangst te wachten van een enthousiaste uitbundige prachtige vrouw! Ze is nog geen 50 jaar, maar heeft zich teruggetrokken om voor haar zieke moeder te zorgen, en voor een zoon, en een aantal neven/kleinkinderen. Zelf heeft ze haar goed gebouwde huis neergezet, en bewerkt ze haar velden.

Verder was ze bezig bricks (grote steenblokken) te fabriceren om haar eigen schooltje te bouwen, voor kinderen die niet naar 1 van de basisscholen in de omgeving gaan (te ver weg; geen schoolgeld; en/of geen geld om kleding en schoeisel te kopen voor de kinderen die naar school zouden moeten): omdat Justina vindt dat haar kennis niet verloren mag gaan!!

Wat een prachtvrouw!

Reacties (2)

Het OVC Orphans and Vulnerable Children

<!– @page { size: 8.5in 11in; margin: 0.79in } P { margin-bottom: 0.08in } –>

Gisteren zijn we met onze onderwijs/sport groep naar Inbenga geweest naar een OVC center. Orphans and Vulnerable Children. Dat is een centrum wat een deel is van het ziekenhuis in Ibenga. Waar ze dus wezen en gehandicapte kinderen opvangen, het is wel alleen voor meisjes. Deze kinderen slapen ook hier. Toen we bij het centrum aankwamen was er een meisje met een verbrand gezicht en zonder handen. En toen schrokken we als groep eigenlijk wel een beetje. Daarna werden we opgevangen in de recreatie ruimte, waar we even een korte uitleg kregen. Na de uitleg kregen we een rondleiding door het gebouw. Het zag er allemaal heel mooi uit. Ze hadden onder andere een eigen sportzaal met alle moderne apparatuur, en een eigen tuin met bananenbomen en allerlei gewassen. Ook hadden ze een soort van werkkamer waar ze eigen protheses konden maken voor de kinderen. Ook hadden ze lokalen met mooie tafels en stoelen waar ze hier bij de meeste scholen waar we zijn geweest jaloers op zullen zijn. Na de rondleiding hebben we een interview met een van de zusters gehouden waar we al onze vragen kwijt konden. Na het interview kregen we Nshima en gingen we samen met de meiden die daar wonen eten. Na het eten hebben we ons programma gedaan. We zijn begonnen met armbandjes en kettinkjes maken. Was echt heel erg leuk, zelfs kinderen zonder hand of handen konden ze maken. Het was heel indrukwekkend om dat eens mee te maken. Daarna gingen we naar buiten om sport activiteiten te doen. Natuurlijk wel wat aangepast aan de situatie. Maar de meiden konden echt heel veel en hebben ons echt verbaasd. Ze konden het springtouw draaien zonder handen, maar ook springen met een kunst been. Na het sporten gingen we nog weer even naar binnen waar we onze knuffels hebben uitgedeeld door spelletje

Reacties (2)

Zonnebaden in de winter

Dinsdag hadden we een rustdag. Hier hebben de meesten goed gebruik van gemaakt. Tegen een uur of 9 was iedereen er echt uit. Voor de tijd van hier was dit voor echt uitslapen. Een aantal waren alwel vroeg eruit want er is nog een klein groepje de bush bush ingegaan om daar gezondheidszorg te bieden. Ze hebben onderandere weer kinderen gewogen, zwangere vrouwen onderzocht en injecties gegeven. In de bush bush hebben ze weer zeer veel meegemaakt zoals onder andere een kip die onderweg werd gekocht door een verpleegkundige en die los mee moest in auto. Verder hebben ze een hele leuke en leerzame dag gehad.

Ook is er een groepje nog naar Switi geweest. Zij hebben hier de haarknipjes en elastiekjes uitgedeeld en ondertussen ook de haren van de weeskinderen gedaan. Dit was eigenlijk bedoeld voor de zieke kinderen in het ziekenhuis maar omdat er maar weinig kinderen op de kinderafdeling liggen en de meesten ook nog te klein zijn voor de haarknipjes en elastiekjes hebben we ze maar in Switi uitgedeeld. De kinderen van Switi hebben hier juist wel iets aan en waren er ook nog eens heel blij mee.

cimg0816

En dan waren er nog een aantal die echt van hun vrije dag en het mooie weer hebben genoten. Zij hebben hun bikini aangetrokken en zijn in het zonnetje gaan liggen. Tussendoor sprongen ze nog even onder de douche in de hoop dat ze nog iets sneller en mooier bruin zouden worden.

En het zou wel weer is niet dat we ’s avonds weer een powercut (Zambiaans voor stroomuitval) hadden. We hebben van half 7 tot half 9 zonder stroom gezeten. Wel was het erg gezellig met kaarsjes op tafel en in het kaarslicht werden spelletjes gespeeld. Ondertussen werd er door Victor en Dennis hard gekookt op de barbeqeu want ja.. stroom hadden we niet! Dus zijn we maar gaan roeien met de riemen die we hadden. Tegen kwart over 9 konden we dan eindelijk gaan eten en ook was het primitief gekookt de Nasi Goreng het smaakte heerlijk. Na tijd hadden we nog een lekker toetje waar iedereen ook zeer naar verlangde want dat kennen ze in Zambia niet (Wat zijn we toch verwend in Nederland!).

Na een lekker dagje rustig aan te hebben gedaan kunnen we weer met volle moed de laatste week tegemoet!!!

Reacties (1)

De ultieme uitvinding.

Vandaag is de land(bouw)groep naar Maole geweest om de al geplaatste pomp af te maken. Eerst hebben we een bekisting gemaakt van spaanderplaat en latjes. We hebben zand, cement en grove stenen gemixd tot de bekisting klaar was. We hebben ze laten zien hoe we in Nederland gaan zagen als we buiten staan. (De zambianen zaagden in de lucht en wij op de stenen).  We hebben water bij het cement mengsel gedaan en er een lekkere brei van gemaakt met de hand en schep natuurlijk. Eerst hebben we in de bekisting wat water gedaan met een beetje cement, dat deden ze om de bodem plakkerig te maken. We hebben een beetje beton in de bekisting gedaan, maar toen kwamen we er achter dat de bekisting niet sterk genoeg was.We probeerden eerst om het vast te spijkeren maar dat lukte niet. De zambiaanse jongens gingen het hoge gras in om een bepaald soort boompje te vinden. Wij hadden het idee dat ze moesten plassen haha, maar toen kwamen ze met de boompjes te voorschijn. Ze haalden de schors eraf en er bleef een sterk stuk over dat op touw leek. Ze knoopten de stukken aan elkaar en maakten het om de bekisting heen. We konden weer verder met het beton storten. Halverwege begaf ook het middenstuk het, de jongens weer de struiken in. Jorien was op de fiets naar het guesthouse gegaan. Om de waslijn van Elze te halen voor de bekisting. Onderweg was haar ketting geknapt doordat ze zo hard moest fietsen, omdat de band tegen de velg aan zat.  De opzichter (die om de hoek woonde) had een stuk touw gehaald en dat hebben we om de gehele bekisting geknoopt. We hebben het beton afgestort en netjes schoongemaakt. We hebben de bak uitgespoeld en het gereedschap schoongemaakt. Onderweg moesten we 1 voor 1 even stoppen, want de jongens hadden iets voor ons gekocht. Manouk was vandaag niet mee geweest, want gister was ze door haar knie gegaan. Ze was samen met Hanneke bezig gegaan voor het boekje totdat Wim de boel kwam verstoren en de laptop nodig had. Daarna zijn ze gezellig de was gaan doen. Ze konden het ook niet laten om even lekker in de zon te gaan liggen.

Erica en Manouk
De land(bouw)groep

 

dsc02646c

dsc02652c

dsc02665c

Reacties (2)

De trip van Mpongwe naar Solwezi

Na de kerkdienst op zondagmorgen vertrokken Claude en ik richting Solwezi om Roderick van der Lek en Gillian Lo-Wong te bezoeken. Roderick en Gillian zijn Landstede ICT studenten die tien weken in Zambia meewerken in  het film-, muziek- en internetproject Kambisa.Op dit moment zijn zij in Solwezi voor de duur van twee weken voor het maken van reportages. Voor mij een unieke gelegenheid om de beide jongens te bezoeken. Claude en ik hebben hiervoor de zondagmiddag en de maandag. We hoefden maandagavond pas weer terug te zijn in het Guesthouse in Mpongwe. Dat moet lukken. Het is een reis van ongeveer 350-400 kilometer heen en dezelfde afstand terug en de bedoeling was om vooral veilig te reizen en gebruik te maken van de busdiensten. In ieder geval niet liften. Ook voor Claude is Solwezi nieuw. Hij is er nog nooit geweest. Zowel voor hem als voor mij is de reis dan ook een avontuur. Een reis door meer dan tien districten door de provincies Copperbelt en North Western. 

 

 copperbelt2

 

Het eerste stukje van de reis hebben we al eerder gedaan met eigen vervoer. Nu waren we afhankelijk van de blauwe bussen die niet volgens een vaste planning rijden. De bussen rijden pas als er voldoende reizigers zijn of wanneer de chauffeur en de bijrijder lang genoeg gewacht hebben bij een opstapplaats. Ik vraag me maar niet af wat lang is. Dat werkt niet in ons voordeel. Na ongeveer een uurtje wachten konden we om twee uur in de middag instappen. We hebben allebei een plek gekregen voor in de bus naast de chauffeur. Dat is comfortabeler dan achterin. In de bus kunnen ongeveer 15 reizigers mee. De bussen lijken op de oude Volkwagen busjes van de jaren zeventig. Na z’on twintig keer stoppen bereikten we na ongeveer een uur onze eerste stopplaats: Luanshya. Tijd om de benen te strekken en tegen jezelf te zeggen dat 60 kilometer reizen in twee uur tijd alles behalve comfortabel is om naar Solwezi te reizen en om terug te komen. Ja de reis is nog wel haalbaar.

 

copperbelt1

 

In Luanshya zochten we de bus naar Kitwe. We werden door iedereen geholpen vanaf het uitstappen uit de eerste bus tot en met het instappen in de tweede bus. Wederom stapten we in een blauwe bus. De bus was evengroot als de vorige bus. Een plaats voorin kregen we niet. Er waren nog twee plaatsen helemaal achterin de bus. De bus was helemaal vol beladen  met reizigers en hun boodschappen.Gelukkig hadden we zelf maar twee kleine 15 liter rugzakken meegenomen en ik heb dan nog mijn slaapzak mee. Alles wat we meegenomen hadden moest voldoende zijn om een dag in Solwezi te kunnen verblijven.

De reis naar Kitwe verliep voorspoediger. Temeer, omdat we nu niet hoefden te wachten. Het aantal keren dat de bus stopte voordat deze Kitwe bereikte was echter niet minder dan tijdens de rit van Mpongwe naar Luanshya. Claude ontmoette in de bus een bekende van de Zambiaanse TV. Iemand die in een vergelijkbare serie speelde als GTST in Nederland. In een vriendelijke chat werd er tussen hen adressen en telefoonnummers uitgewisseld.

Tijdens de rit naar Kitwe zag je één van de manieren waarop landbouw bedreven werd. Om grond geschikt te maken voor ‘ gebruik’  worden lappen grond afgebrand. Alles wat in brand kwam is dan de voeding voor de aarde. Vroeger werd dit in de Aardrijkskunde boekjes ‘ roofbouw’  genoemd. De grond werd op deze manier immers schaarser. Biologisch voeding in de vorm van bijvoorbeeld mest heb ik niet gezien. Ook het gebruik van kunstmest is geen gemeengoed. Het afgebrand stukje grond kan je misschien een jaartje of twee gebruiken. Meer niet en dat is jammer. Je begrijpt dat dan weer een ander stuk land ’afgebrand’ werd.  In Nederland is dit ondenkbaar. In Zambia en veel andere landen op het zuidelijk halfrond is dit heel normaal.

 

 

roofbouw

 

Het werd  ook drukker op de weg. Na een uur waren we in Kitwe voor een tweede tussenstop. In Kitwe was de bus naar Solwezi er nog niet. We konden even onze benen strekken en op zoek gaan naar de opstapplaats voor de bus van Solwezi. We wisten dat we vanaf hier met een grotere bus verder konden en hoopten op een bus met airco om het grootste deel van de reis met meer comfort te kunnen maken. Helaas voor ons. Geen bus met airco, wel een grotere bus die te vergelijken is met een Nederlandse touringcar zonder toilet. Er was wel een complete vrieskist voorhanden in de bus om een en ander koel te houden. Ik weet alleen niet waarvoor, omdat tijdens de reis niets verkocht werd uit de vrieskist. Dat hoefde ook niet, want op iedere stopplaats kwamen verkopers in de bus om een en ander te verkopen: chips, limonade, fruit en snoep. Zelf hebben we bananen gekocht omdat we verwachten veel later dan gewenst toe te komen aan het avondeten.

Van Kitwe gingen we naar Chingola. Reizigers stapten uit en in de bus op de verschillende busstops. In Chingola konden we onze benen strekken en kleine boodschappen doen en een sanitaire stop nemen. Alles lukte binnen de tijd. Ook de sanitaire stop. Ik verbaasde hoe het mogelijk was dat slechts enkele Zambiaanse reizigers in Chingola een sanitaire stop hielden. De reden werd me duidelijk toen de bus uit Chingola vertrok en even buiten de bebouwde kom, zo’n 5 kilometer buiten de stad op een open plek de reizigers tien minuten kregen om te plassen of meer. Ik zag dat de mannen links aan de kant van de weg plasten en de vrouwen dieper het hoge gras en de bush in gingen. Na tien minuten zag je dan ook iedereen weer terugkomen en konden we onze reis vervolgen. Hoe de buschauffeur wist of iedereen er was? Ik weet het niet. Ik hoopte dat iedereen terug was. Je zou maar in het donker achtergelaten worden, ver van de plek waar je moest zijn. En donker is het in Zambia vanaf zes uur ’s avonds en zeker in de bush waar geen straatverlichting is.

In Chingola hield de bus een korte stop en gingen we vlot verder richting onze eindbestemming Solwezi. Het was erg donker buiten. Af en toe zagen we een tegenligger en mensen op straat lopen. De bus had een behoorlijke snelheid in het donker. De chauffeur kende de route goed. Dat merkten we toen de bus meer dan twee honderd meter voor een slecht wegdek vaart minderde. Ons geluk. Met eigen vervoer hadden we zo’n situatie niet zien aankomen. De gaten in het wegdek hebben dan zeker gezorgd voor een gebroken as van een personenwagen met een vaart van 80 kilometer per uur en gaten van een half tot een meter met dieptes van slechts enkele centimeters tot zeker twintig soms dertig centimeter. Ook onze bus kreeg problemen. Er was iets met de linkervoorwiel. De chauffeur en de bijrijder rommelden een klein half uurtje met gereedschap en dat moest voldoende zijn om door te kunnen rijden. Ik weet niet of ik het verzon daarna, maar we zwiepten wel regelmatig met de bus van links naar rechts. Ook Claude op wie ik psychisch leunde gedurende de reis keek bedenkelijk. Tot onze aankomst in Solwezi was het duimen draaien. Zeker op momenten dat tegenliggers beide weggedeeltes gebruikten en pas op tien meter of minder weer op hun eigen weggedeeltes reden of wanneer we fietsers of wandelaars tegenkwamen die op het laatste nippertje gewaarschuwd of ontweken konden worden.

Ongeveer om 22.00 uur zijn we in Solwezi aangekomen waar we een onderkomen hebben gevonden in Chico Inn op ongeveer 10 minuten loopafstand van het busstation. Op dezelfde avond hebben we een restaurant opgezocht waar we vis en shima hebben gegeten tussen buschauffeurs en werklieden. Het lukte niet om nog dezelfde avond een afspraak te maken met mijn studenten, omdat we niet via de telefoon geloodst konden worden van Chico Inn naar de Catholic Youth Guesthouse. Okay 23.00 uur is dan ook laat. We leggen ons erbij neer en waren naar onze kamers gegaan om te douchen en te slapen.

De volgende dag om negen uur hadden  we een afspraak met de begeleiders van het Kambisa project en om tien uur was de eerste gelegenheid om Gillian en Roderick te spreken in het Solwezi Youth Alive Centre.

 

solwezi-yac

 In Solwezi Alive:  Links: Claude | Midden: Victor | Rechts: Desh]

 

De volgende dag brak vlot aan wanneer je pas om 1 uur slaap vatte. Claude en ik namen snel een ontbijt, hebben een korte chat met Cathelijne en Desh van het Kambisa project en gingen toen naar de jongens toe.

 

solwezi

[In Solwezi: Mainstreet] 

 

 Tjeeh wat was het leuk om de jongens hier in Zambia te zien en ze hadden ook heel veel te vertellen over hun wekenlange ervaringen in Zambia en hun leuke projecten. Ook hebben zij op nog geen twee meter afstand drie Afrikaanse presidenten ontmoet. Het verschil met ons project is dat zij vooral in de steden aan het werk zijn voor hun opdrachten, terwijl wij overwegend aan het werk zijn in het district Mpongwe.

 

roderickgillian

[In Solwezi:  Links: Roderick | Rechts: Gillian ]

Reacties (1)