Oranje boven!

juli 12th, 2009 Sofie De Baere


Ons “waarbenjij.nu”-tellertje geeft het mooi weer: 22 dagen.
We tellen af naar kaas, wijn, zalmrolletjes en Gentse terrasjes.
En doch verlaten we “ons” Afrika niet graag.
Het Afrika dat zich op 9 maanden tijd nog een laagje dieper in ons hart heeft genesteld.
Ons Zambia dat de laatste dagen helemaal “Oranje Boven” is geworden.

 

Alles staat heel even in het teken van 25 knotsgekke Nederlandse jongeren.
25 stuks. Eén voor één dolenthousiast.

 

Netjes ingedeeld in 3 interessevelden: gezondheid, (land)bouw en sport & onderwijs, met elk een mooi georganiseerd programma.
We crossen van hier naar daar, bereiden (westers) eten en bellen vooral heel veel rond.
We zijn de koningen van “back-up-plans” en combineren Vlaams, Hollands, Engels en Bemba bijna feilloos.

En de jongeren vinden het allemaal goed. Als ze moeten wachten, genieten ze er van, de aandacht van de kindjes geeft hun vast een warm gevoel en ze zien nu - vanuit hun interesse - hoe het er aan de andere kant van de wereld aan toe gaat.

 

En Chongo & Kaputula, die genieten mee van de lichte drukte. De weeskindjes worden even uit hun hoofd verbannen, projecten worden een mini-beetje stilgelegd en alles wordt overgenomen door die 25 blanken.

 

Na vorige week mocht dat wel. Weeskindjes zijn “mijn” kindjes geworden en als iemand hen raakt, gaat dat door merg en been. Pethias, “mijnen middelsten” stond voor de deur. Zijn schoenen waren kapot (het zal me leren, ik had maar niet voor de goedkoopste moeten gaan).

 

We kopen nieuwe … hij is klaar om zijn 27 km-rit in te zetten en fluistert dan:
- “do you remember the small one you saw last time”?
° “Your baby-sister?”
(het anderhalf jaar oude zusje hadden we een maand eerder zwaar ondervoed naar het ziekenhuis gebracht)
- “Yes, that one … she died last night. I’m here to buy her coffin”.

 

Chongo’s keel knijpt dicht en haar ogen vullen zich met tranen. Alle lessen pedagogie en sociale vaardigheden vliegen recht de vuilbak in. … Wie Chongo’s kindjes (k)raakt raakt Chongo.
Pehtias is hier helemaal niet voor nieuwe schoenen. De 15-jaar oude jongen komt een doodskist halen voor zijn kleine zusje. Een doodskist waar hij in het donker 27 km mee mag gaan fietsen, om er ’s nachts zijn zusje in te gaan leggen en ze in de grond te stoppen.

 

Chongo regelt een auto.
Pikt de kist op en rijdt met Pethias (en de doodskist op zijn schoot) 27 km in het donker door Zambia.
Van de hoofdweg op de aardeweg en van de aardeweg de bush in op wat zelfs te klein lijkt om een fiets door te laten.
Die weeskindjes hebben nu even geen prioriteit meer.

 

Nee, we sturen onze blanke en Zambiaanse kindjes op pad, op huisbezoeken, naar een farm of naar een mooi meer. We prepareren een barbecue, maken pannenkoeken en staan veel te vroeg op voor een ontbijt.

 

Ze zijn ook super, die kindjes …

Reacties

1 reactie op “Oranje boven!”

  1. Kelly S zegt:

    Wauw. al voordat onze groep naar Zambia kwam, las ik de verhalen op je weblog, Chongo. toen waren we het er allemaal al over eens dat jullie ontzettend mooie teksten kunnen schrijven.

    nu ik hier zit, een paar meter lopen van jullie vandaan, merk ik dat het stukje over het overleden zusje mij ook raakt. het geeft je zo’n apart gevoel..

    maar ik vind het ontzettend goed van je, en van kaputula, dat jullie dit doen. Ik hoop dat ik ooit zoiets soortgelijks zal kunnen doen!